DNA
Door de geschiedenis heen hebben mensen en culturen de wereld rondgereisd, zich in verre landen gevestigd en een tijdloos verhaal van migratie, conflict en samenleven geweven. Dit verhaal staat geschreven in ons DNA – het erfelijke materiaal dat ons verbindt met onze voorouders. DNA kent geen taal, religie of grenzen. Het draagt een onuitwisbaar spoor van waar we vandaan komen en vormt een van de sleutels tot wie we zijn.
Natuurlijk voelen we ons verbonden met de plek en cultuur waar we zijn opgegroeid. Die omgeving vormt ons en bepaalt een groot deel van onze identiteit. Maar in een andere zin maakt ons DNA ons tot wereldburgers.
Hetzelfde geldt voor muziek. Net als mensen reist muziek al eeuwenlang de wereld rond. Thema's en ritmes hebben gereisd en zijn getransformeerd, en zijn in verschillende landen verschenen – zelfs op verre continenten. Grenzen vervagen; ze zijn veel minder vaststaand dan we soms denken.
Voor dit project deden de vijf muzikanten van het Dianto Rietkwintet mee aan een DNA-test om hun afkomst te onderzoeken en te ontdekken tot welke (nieuwe) families ze behoren. De resultaten waren vol verrassingen: het overwegend Spaanse kwintet (met één lid uit Zuid-Amerika) bleek wortels te hebben die reikten van Griekenland tot Scandinavië en van Mexico tot de Balkan.
Het programma combineert nieuwe opdrachten – van Ramin Amin (Iran) en Fuensanta Méndez (Mexico) – met traditionele, klassieke en volksmuziek. De klankwereld wordt uitgebreid met de gaita, de Galicische doedelzak, bespeeld door onze fagottist María, die ook haar stem verleent in zang.
Naast de muziek hoort het publiek vooraf opgenomen getuigenissen van hedendaagse migranten, waaronder de twee componisten die in opdracht hebben gecomponeerd. Deze stemmen reflecteren op de vele redenen waarom mensen verhuizen: honger, oorlog, liefde, ideologie, seksualiteit, studie, werk en meer. Migratie brengt altijd gemengde emoties met zich mee – een gevoel van verlies en verlangen, maar ook van hoop en vernieuwing. Wij zien het als een kans op groei en verrijking.
Het zijn de migraties van onze voorouders die ons maken tot wie we zijn.
Dit optreden biedt een muzikaal portret van de rijke diversiteit binnen het DNA van de groep — en binnen elk van haar muzikanten — en is tegelijkertijd een oprecht eerbetoon aan het wereldburgerschap.
Team
Dianto Reed Quintet:
María González Bullón – hobo, Engelse hoorn, gitaar
Ovidi Martí Garasa – saxofoon
María Losada Burgo – fagot. stem, doedelzak
Erick Rojas Toapanta – basklarinet
María Luisa Olmos Ros – klarinet
Scenografie – Dianto Rietkwintet
Theater eindregisseur (Eindregie) – Wieger Meulenbroek
Lichttechnicus – Wout Jansen
Voice-over (in volgorde van verschijning)
Ella Tempel
Erik Steven Rojas Toapanta
Ghaeth Almaghoot
Fuensanta Méndez
Programma
Jean Sibelius (1865-1957). Finlandia, Op.26. Arr. Max Knigge.
Helen Hopekirk (1856-1945). Romantiek in a-mineur. Arr. Raaf Hekkema.
Ramin Amin Tafreshi (1992). Echo's van het begraven slaapliedje (2025)*
Traditioneel. Vrij. Arr. Max Knigge.
Antonio Vivaldi (1678-1741). Concerto “La Notte”. Arr. Hugo Bouma.
– Allegro
Ghaeth Almaghoot (1993). Klmlik. Arr. Max Knigge.
Rodolfo Halffter (1900-1987). 8 Tientos. Arr. Michele Mazzini.
– V
– VII
Lili Boulanger (1893-1918). Nocturne. Arr. Annemarie Hensens.
Fuensanta Méndez (1995). Las Patronas: Tren de los conocidos (2025)*
– Het Bestia
– De Reizigers
– Las Patronas
Nikos Skalkottas (1904-1949). 4 Griekse dansen. Arr Dimitris Andrikopoulos.
– Peloponnesos
– Kleftikos
Avelino Cachafeiro (1899-1972). Muiñeira de Chantada. Arr. Max Knigge.
*Wereldpremière
Tren de los Desconocidos (De trein van de onbekenden) – Fuensanta Méndez
De Mexicaanse componist Fuensanta Méndez heeft deze compositie opgedragen aan De beschermheren, een onafhankelijke groep vrouwen in Veracruz die zich de afgelopen dertig jaar heeft ingezet voor het ondersteunen van de levens van migranten die proberen Mexico over te steken met een boot. Het Bestia. Elke dag hebben ze precies vijftien minuten de tijd om tassen met eten en informatie naar de mensen in de trein te gooien – een trein waarmee jaarlijks zo'n 400.000 mensen proberen Zuid- en Midden-Amerika te ontvluchten in de hoop de Verenigde Staten te bereiken. Het Bestia is een goederentrein ook bekend als de trein des doods of de trein van het onbekende. De passagiers reizen op het dak omdat ze de mensensmokkelaars en de migratiediensten niet kunnen betalen. Bij elke reis riskeren ze hun leven.
“Eens ontmoette ik iemand in mijn stad die verdwaald leek. Hij sprak Quechua en was op zoek naar zijn jongere zus, die aan boord van een Het Bestia. Ik wil niet dat ze 'onbekend' blijven.
Dit is de eerste keer dat ik voor een rietkwintet schrijf, en ik beschouw het als een van de meest inspirerende opdrachten die ik tot nu toe heb ontvangen.”
Voy a llegar a la frontera y cuando esté en la frontera to voy a llamar
ahí lloras por mí voldoende
confórmate por lo mientras que hoy voy a salir.
Het is dus belangrijker dat dit kan gebeuren
dat de comida niet kan vallen en dat er overeenkomsten zijn
Ik weet zeker dat ik de comida zal zien als ik met ellos kom
confórmate por lo mientras que hoy voy a salir.
U hoeft zich geen zorgen te maken over de hele situatie waarin dit gebeurt.
Laat Palenque de taarten zien als ze in de zapatos zitten.
Ik krijg geen antwoord als ik een beslissing neem
Als je een duel aangaat, is het de bedoeling dat ik met mijn moed omga.
Ik kan het me niet voorstellen, maar ik weet niet waar Dios groots is.
Het zijn de cijfers die ik heb gezien en die ik heb gevonden
geen dingen die mij vertellen dat ik zo triste ben
que voy derrotada.
Wilt u weten of u de wereld kunt verkennen?
Quiero cambiar yo.
No voy a cambiar el mundo,
voy a cambiar yo.
Echo's van het begraven slaapliedje – Ramin Amin Tafreshi
De in Nederland wonende Iraanse componist Ramin Amin Tafreshi onderzoekt de complexiteit van migratie vanuit een uitgesproken verhalende benadering. Zijn nieuwe werk belicht de harde realiteit waarmee Koerdische grensarbeiders worden geconfronteerd.Kolbars) in de westelijke grensgebieden van Iran. Door de ervaringen van migranten te beschrijven aan de hand van de extreme leefomstandigheden die mensen in deze gebieden moeten doorstaan, behandelt hij thema's als ontheemding, veerkracht, sociale uitsluiting en een diep gevoel van onthechting.
Met dit nieuwe stuk creëert Amin Tafreshi een interculturele compositie waarin hij traditionele Koerdische slaapliedjes combineert met zijn eigen, op het Westen gerichte muziektaal.
Foto's: Maarten Mooijman
